Dnia 25. kwietnia 2026 r. w kościele uniwersyteckim odbyła się konferencja ks. Józefa Niżnika, poświęcona patronowi na XXI wiek – św. Andrzejowi Boboli. Po uroczystej mszy św. o godz. 12, wyruszyła procesja ulicami Wrocławia, z relikwiami świętego. Delegacja wrocławskiego Obozu Wielkiej Polski miała zaszczyt uczestniczyć w tych podniosłych wydarzeniach.

Za Wikipedią:

Wdawał się w dysputy z Cerkwią prawosławną, starając się nawrócić ich członków na katolicyzm[19]. Udało mu się to całkowicie z wiernymi z dwóch prawosławnych wsi: Bałandycz i Uzdrożyna oraz częściowo z Janowem Poleskim[19].

Po zajęciu Wilna przez Kozaków, całe katolickie Zadnieprze było atakowane z powodu porzucenia wiary prawosławnej[21]. Niszczono świątynie i szkoły katolickie, a także mordowano duchownych i zakonników[21]. Bobola powrócił z Wilna do Pińska, jednak szybko musiał uciekać przed nacierającymi Kozakami[21]. Schronił się we wsi Mohylno, jednak został wydany przez prawosławną ludność[21]. Uciekającego na wozie Andrzeja, we wsi Pieridił, schwytał oddział kozacki i usiłował groźbą wymusić wyparcie się wiary[22][23]. Nie przyniosło to efektu, zatem napastnicy odarli go z szat, przywiązali do płotu i bili kańczugami[22]. Następnie rozwiązali go, bili po twarzy (wybijając zęby), a później przywiązali do dwóch koni i wyruszyli do Janowa Poleskiego[22]. Gdy Andrzej tracił przytomność, był ponownie bity kańczugami[22].

Gdy dotarli do miejscowości, oddano go pod sąd, jednak jeden z kozackich zbrojnych usiłował zadać mu śmiertelną ranę mieczem[22]. Bobola zasłonił się ręką, przez co stracił trzy palce, ale uniknął śmierci[22]. Aby poddać go kolejnym torturom, zaprowadzono go do rzeźni Grzegorza Hołowejczyka, gdzie przypalano go ogniem, wbijano drzazgi za paznokcie i obdzierano ze skóry[24]. Ponadto przekłuto mu oko, obcięto nos i język, a pod koniec powieszono za nogi[25]. Mimo tego Bobola nie wyparł się wiary[26]. Zmarł 16 maja 1657 po otrzymaniu dwóch ciosów szablą w szyję[26]. Według niektórych źródeł śmierć powieszonego za nogi Boboli miała miejsce na rynku w Janowie Poleskim[27].

Został pochowany w podziemiach kolegium w Pińsku[28].

Stefan Grzegorczyk