foto1
foto1
foto1
foto1
foto1


Afanasij Kose przed wojną pracował jako filmowiec, kręcił wideo na ślubach, rodzinnych uroczystościach, czasami na festynach. A później zwolennicy Majdanu wyrazili swoje zdanie. I pewnie Afanasij dalej zajmowałby się swoja pracą, gdyby nie to, że podobnego prawa odmówiono mieszkańcom Donbasu.

W Kijowie świętowano „wypędzenie krwawego tyrana Janukowycza”, a przeciwko Donbasowi przygotowywano czołgi. Jeszcze w maju 2014 roku, kiedy wojna dopiero pukała do drzwi i wszyscy byli pełni nadziei, że skończy się na straszeniu bronią, on wstąpił w szeregi pospolitego ruszenia (opołczenia). Stał się żołnierzem bez broni. Jak wspomina jego przyjaciel, korespondent wojenny Georgij Morozow: „on nie był człowiekiem wojennym. Był zbyt dobry. Nienawidził wojny”.




Nie walczył z karabinem, w inny sposób bronił swojej ziemi, dokumentował to czym jest faktycznie „Antyterrorystyczna Operacja”, czyli pacyfikacją sprzeciwu ludzi- niegdyś mieszkańców jednego kraju. Został korespondentem przy batalionie Kozaków Dońskich. Jeździł wszędzie tam, gdzie wojna wyrządzała zło- pod kulami, pod ostrzałami, po to, aby świat nie mógł powiedzieć „nie wiedzieliśmy”. W połowie listopada praca Afanasija dobiegła końca. Pojechał w rejon donieckiego lotniska o które wtedy trwały zacięte boje. Odłamek z ukraińskiego pocisku zabił go na miejscu. Afanasija już nie ma.

Przed wojną dokumentował życie, zginął dokumentując śmierć.

Jednak żyje jego matka- Sima Aleksiejewna. Sima ma obecnie 90 lat i jest ciężko chora na serce, wymaga pomocy medycznej, ale w Doniecku jej nie może otrzymać- musi jechać do Rostowa, tylko lekarze ostrzegają ją, że takiej podróży może nie przeżyć. Potrzebuje leków, ale ich nie może kupić, ponieważ jej na to nie stać. Otrzymuje zapomogę państwową w wysokości 2000 rubli (około 120 zł), oraz pomoc humanitarna dla rodzin poległych żołnierzy: 15 kg produktów żywnościowych (głównie kasza, makaron, olej, cukier) raz na 45 dni. I to wszystko.


Pomimo ciężkiej sytuacji Sima zachowuje pogodę ducha, uśmiecha się chociaż niełatwo jest jej mówić o swoich problemach. Kiedy wspomina syna, łzy napływają jej do oczu.

Obóz Wielkiej Polski prowadzi zbiórkę pieniędzy na pomoc mieszkańcom Donbasu. Postanowiliśmy pomóc Simie. W dniu 08.06.2016 r. w imieniu Obozu Wielkiej Polski przekazałem Simie Aleksiejewnej niezbędne jej lekarstwa, środki higieniczne oraz najpotrzebniejsze produkty żywnościowe. Nie jest to pierwsza taka akcja pomocy z Polski zorganizowana przez OWP i jak zastrzegł prezes stowarzyszenia Dawid Berezicki, nie ostatnia: “Pomoc w miarę możliwości będzie przekazywana tak długo, jak długo będzie taka potrzeba”.




Dawid Hudziec

Komentarze obsługiwane przez CComment

Jak wyzwolić się od tych stereotypów, które towarzyszą nam niemal od narodzenia, wzmacniane literaturą, historią, powszechnymi resentymentami? Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej cały ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr niespełnionych marzeń i nieuzasadnionych urojeń? Polskość to nienormalność - takie skojarzenie nasuwa mi się z bolesną uporczywością, kiedy tylko dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg wie co jeszcze, wrzuciły na moje barki brzmię, którego nie mam specjalnie ochoty dźwigać... Piękniejsza od Polski jest ucieczka z Polski - tej ziemi konkretnej, przegranej, brudnej i biednej. I dlatego tak często nas ogłupia, zaślepia, prowadzi w krainę mitu. Sama jest mitem.
Donald Tusk miesięcznik ZNAK nr.11-12, 1987r.